پیک‌نیک در میدان جنگ؟* / علیرضا خسروآبادی


1. با دوستانتان یک اجتماع نهایتاً چهارنفره تشکیل دهید، و روی یک پارچه، حصیر، یا زیراندازی بدون طرح و تک‌رنگ، به ابعاد حدودی 2*1.5 یا بزرگتر، با قلم‌مو یک جمله، آرزوی مشترک، آرمان مشترک، شعر، کلمه یا اسمی از کسی که آنجا نیست، به انتخاب خود یا افرادِ دیگر در گروه، بنویسید.


2. به پیک نیک بروید. هر کس به این مقصود کاری می‌کند. فداکاری‌های کوچکی در زندگی روزمره لازم است. شاید باید کارهایی را به بعد موکول کنید، یا کارهایی را نکنید. قاعده این است که هر کسی باید مالک حداقل یک چیز یا بیشتر، درسبد پیک‌نیک باشد. ممکن است ترجیح بدهید به جای خوراکی چیزهای دیگری ببرید: مثلاً کتاب یا یک شیء که دوستش دارید.


3. یک مدت زمان مشخص-کوتاه یا بلند بودنش انتخابی است؛ شاید حتی زمانی را تعیین کنید اما بعدا بخواهید وقت را بیشتر یا کمتر کنید- روی زیراندازتان با وسایل موردنظر پیک‌نیک کنید.

4. بعد از زمان مقرر، محل را ترک کنید و بگذارید سبد و زیراندازتان، همان‌جا بمانند.


این پروسه را در یک روز دیگر، در پارکی دیگر، مجدداً انجام دهید، ترجیحاً با افرادی که کار را شروع کرده‌اید-در تکرار هرباره‌ی این‌کار، گروه بمانید.

51 views0 comments

Related Posts

See All

ایستگاه بعد* / علیرضا خسروآبادی

از سر کار- دیدن یک دوست- تنهایی پرسه‌زدن- دنبال کار گشتن- تظاهرات- ملاقات عاشقانه-رابطه‌ی جنسی-قطع رابطه با یک نفر- با کسی آشنا شدن- نشستن- تئاتر- هیچ کاری نکردن- سینما- فیملبرداری-بازیگری-تماشا-فوتبا

ناپدید شدن* / ایلیا گیاهچی

اول با دوستان خود به یک مکان عمومی مثل یک پارک بروید. با خود یک فلاسک چای، قند، چند لیوان، یک زیرانداز سفیدرنگ و یک ماژیک سیاه ببرید. بر روی زیرانداز بنشینید، چای بخورید و با یکدیگر حرف بزنید. حرف‌ها

جهت ثبت در تاریخ* / فرحان سنبل‌دل

در اولین روز کاری بعد از قرنطینه در راه برگشت به خانه، به سوپرمارکت محله‌تان بروید. محصولی به ارزش 50 هزار تومان بخرید. هر چیزی می‌تواند باشد. اما بهتر است آن محصول، چیزی باشد که آن‌شب به کارتان بیاید